می گفت بشر سیب خدا را خورده

شیطان رجیم هم تمرد کرده

این سان شده که حضرت رحمان و رحیم

از خشم دمار از همه در آورده

اسد زارعی

در بحث کرم که از همه پر حرف تری

واز فقر وغنای همه هم با خبری

شل کن سر کیسه را ، معین ضعفا!

تا خویش هم از خیر صفایی ببری

اسد زارعی

ارباب به پای پاپتی هیچ ، نپیچ

ما بی سر وپاییم نده گیر سه پیچ

یا نقد بده که خوب فرمان ببرم

یا باز فرستم که شود هیچ به هیچ

اسد زارعی

آشفته دلیم ، چون سرای تاریست

آیین امین جانمان تاتاریست

خوش بین به که باشیم هوای تبعیض

در باور حضرت عجل هم جاریست

اسد زارعی

یک روزنه در پیله ی شب وا کردیم

باشوق به سوی نور پر، وا کردیم

چون شب زده و فسانه باور بودیم

از سایه ی آفتاب پروا کردیم

رباعی اسد زارعی

از قهر تو و لشکر غم می ترسم

از خویش و شکست دم به دم می ترسم

آنقدر ستم دیده ام از خلق که گاه

از راز و نیاز با تو هم می ترسم

رباعی اسد زارعی مرودشتی

زارعی! جان تو اشعار زمستانی نگو! از پیامد های فقر و نامسلمانی نگو شعر می خواهی بگویی ، از گل و بلبل بگو از سرشک کودک کار و خیابانی نگو لیلی و فرهاد و چت ، شعر قشنگی میشود پس ، ز آمار طلاق و جرم و زندانی نگو از قد موزون یار و از لب خوش طعم زید هر چه می خواهی بگو ، از رنج انسانی نگو محفل گرم غزل

الهی دلی ده که عاشق شوم نشانی به دل تا شقایق شوم سری ده که گر سر شود شرط عشق نبازم من آن شرط ولایق شوم چنان مست خود کن که بی چشم وگوش توانا به درک حقایق شوم همان مست هشیار یکتا پرست که

حق داشتم از وصال می ترسیدم

سنگینی بار هجر را می دیدم

چون ماه تمام ، آب شد چشمانم

از هرم غم گم شدن خورشیدم

اسد زارعی

ای اره ! بیا درختکاری بکنیم

تا زرد نمرده ایم ، کاری بکنیم

بارانی و عاشق و دل انگیز شویم

وین بوم برهنه را بهاری بکنیم

احساس بکاریم ، و این باور را

در جان تبر به دست ، جاری بکنیم

بنگر به تن بی رمق و زخمی عشق!

حق است تمام عمر زاری بکنیم

یک عمر بریدیم و پریشان کردیم

وقتش نرسیده بی قراری بکنیم؟

ای کاش! به قدری که جراحت زده ایم

مرهم بنهیم و غم گساری بکنیم

اسد زارعی

در دولت تو برای غم جایی نیست

شیدای تو دلواپس تنهایی نیست

قربانی کبر نیز با زاری گفت

الحق که جهان بی تو تماشایی نیست

شعر اسد زارعی

آنکه به جان من جلا داد ,تویی

آنکه به سوی تو جلا کرد, منم

آنکه مرا زخود رها کرد تویی

آنکه دل از غیر تو وا کرد منم

آنکه به من روی نکو داد تویی

آنکه ز روی تو حیا کرد منم

آنکه مرا حس وهنر داد ،تویی

آنکه تو را غرق دعا کرد، منم

.

.

.

آنکه به جانم عشق افروخت تویی

آنکه به عشق تو همه سوخت منم

اسد زارعی

هر فرقه دکانیست پر از فتنه و شر

ماموم و امام جاهل و تنگ نظر

هر قوم به گرد قایمی در پی سود

القصه خداوند شده فرع ، بشر!

ابلیس چو فهمید بنی آدم کیست

از عاقبت زمین زیبا بگریست

گفتند بیا سجده به آدم بنما

گفتا نکنم سجده چو این آدم نیست